Radar
Radar staat voor Radio Detection and Ranging. Vanuit de radar-satelliet worden actief microgolven uitgezonden. Naar gelang de ruwheid, samenstelling van de grond en de oriëntatie t.o.v. de satelliet kan het signaal weer worden opgevangen. Indien men de positie van de satelliet nauwkeurig weet, kan zo een radarbeeld gevormd worden.
Radarbeeld van TerraSar-X van olievervuiling op het zeeoppervlak;
(licht) grijs is ruw zeeoppervlak met golven, (donker) zwart is glad zeeoppervlak door laag olie, wit zijn boten/boorplatformen.
Satelliet-radar maakt doorgaans gebruik van de X-band, de C-band en de L-band. Een zo laag mogelijke golflengte zorgt voor een betere precisie. Echter, een nog lagere golflengte zal een grotere verstoring door de waterdamp ondervinden. Vanwege het actieve systeem en de golflengte is het mogelijk om 24 uur, dus ook 's nachts, en weersonafhankelijk, dus ook bij bewolking, een beeld van de aarde te vormen.
Synthetic Aperture Radar (SAR)
De ruimtelijke resolutie van radar hangt voor een deel samen met de grootte van de gebruikte antennes. Uit praktisch oogpunt moet de grootte van de antenne doorgaans beperkt blijven. Wanneer het platform beweegt (vliegtuig of satelliet) maakt een speciale verwerking het mogelijk met een kleine antenne een grote antenne "na te doen". Hierdoor wordt de resolutie sterk verbeterd. Deze techniek heet "apertuur synthese" en een radarsysteem waarin deze techniek wordt toegepast heet een Synthetic Aperture Radar (SAR).
In de jaren '80 werden SAR-beelden vooral vanaf vliegtuigen waargenomen. Dit veranderde met de komst van de radar-satellieten: ERS-1/2, JERS-1, Envisat (ASAR) en RADARSAT-1. Tegenwoordig wordt ook gebruik gemaakt van TerraSAR-X, TanDEM-X, Cosmo-Skymed, Alos en Radarsat-2. In de toekomst zal Sentinel-1 (GMES) gelanceerd worden.
Enkele toepassingen van SAR-beelden: