Vanaf z’n lancering in 1997 heeft SeaWiFS grote bijdrage geleverd aan het waarnemen van seizoensveranderingen van het dynamische oceaanleven in een periode een veranderend klimaat. Maar in december 2010 stopte de communicatie tussen de OrbView-2 satelliet en grondstations. Na herhaaldelijke pogingen om de verbroken communicatie te herstellen is er in februari officieel een einde gekomen aan de OrbView-2 missie met aan boord het SeaWiFS-instrument. De back-up systemen van SeaWiFS zorgden ervoor dat de satelliet ruim zes jaar langer operationeel was dan z’n oorspronkelijke geplande 5-jarige missie.
SeaWiFS is ontworpen om oceaankleur te meten. Oceaankleur is feitelijk het plantaardige leven in de oceaan gezien vanuit de ruimte. Vanuit de ruimte zijn variërende concentraties fytoplankton en algen zichtbaar in verschillende tinten groen en blauw. De smalle spectrale banden in het groene en blauwe spectrum meten de elementaire biologische activiteit aan het oceaanoppervlak: de toenemende en afnemende levenscyclus van fytoplankton, het microscopische drijvende plantenleven in de oceaan. Fytoplankton vormt de basis van de voedselketen in de oceaan. De dichtheid ervan is een indicator van het leven in zee. Te hoge dichtheden kunnen giftig zijn voor vissen en schelpdieren. Ook speelt fytoplankton een centrale rol in de opname van koolstof door oceanen, een belangrijk component in het klimaatsysteem van de aarde.
Dit beeld laat het gradiënt in zowel landvegetatie als waterplanten zien. Donkerblauw in de oceaan stelt de grote chlorofyl-vrije zones in de oceaan voor, en groen de zeer productieve gebieden. De rode zones geven gebieden aan waar fytoplankton en algenbloei hoge en schadelijke concentraties hebben bereikt. De kleurenreeks bruin tot donkergroen op land geeft het verschil aan in de Verenigde Staten tussen het droge westen, de grasvlakten en prairies en het meer beboste oosten. [NASA]
Het belang van oceaankleur waarnemingen werd erkend voor het begrijpen van de mondiale koolstofcyclus. Daarnaast werd SeaWiFS ook ingezet voor meer maatschappelijk nuttige toepassingen zoals het real-time monitoren van schadelijke algen en lokaliseren van potentiële voedselgronden voor de commerciële visserij.
Ooit dacht men dat oceanen saai en eentonig waren, maar satellietbeelden zoals die van SeaWiFS hebben laten zien dat het juist erg dynamisch en veranderlijk is, variërend tussen gebieden en seizoenen. Het kwantificeren van deze diversiteit in ruimte en tijd zou onmogelijk zijn geweest zonder satellieten die over een langere periode meten. SeaWiFS heeft het onderzoeksveld van de biologische productiviteit veranderd van een veld dat zich richt op locale individuele baaien en riviermondingen naar een veld met een mondiaal perspectief. Wetenschappers zullen de door SeaWiFS verworven databestanden waarschijnlijk nog tientallen jaren blijven gebruiken, zowel voor nieuw onderzoek als ook een basislijn om het effect van de klimaatverandering op de biosfeer te meten.
Na de lancering van SeaWiFS hebben andere ruimtevaartorganisaties instrumenten om oceaankleur te meten gebouwd en de ruimte in gebracht: MERIS/Envisat van de ESA, MODIS/Aqua en MODIS/Terra van de NASA, OCM/Oceansat-2 van het Indiase ISRO, PARASOL/POLDER van het Franse CNES. Toekomstige missies zijn de Europese GMES Sentinel-3 satelliet, en de hyperspectrale Duitse EnMAP en Italiaanse PRISMA satellieten. Zie het satellietoverzicht van passieve remote sensing voor een overzicht en beschikbaarheid van data.
[Bron: SpaceDaily]