Een kaart van de Verenigde Staten toont boomhoogtes in de kleuren groen van 0 tot 70 meter. Met een resolutie van toont de kaart de gemiddelde hoogte (niet de maximale hoogte) die een boom of een klein stukje met bomen zou kunnen bereiken. [NASA]
Gematigd naaldbossen, die zeer vochtig zijn en grote bomen zoals de Douglasspar, Western hemlock, Redwoods en Sequoia’s herbergen, hebben de hoogste bladerdaken, en torenen gemakkelijk boven de 40 meter uit. Bij boreale bossen gedomineerd door dennen, sparren, dennen en lariksen reikt het bladerdak meestal niet verder dan 20 meter. Relatief ongestoorde tropische regenwouden reiken tot ongeveer 25 meter, ongeveer dezelfde hoogte als de eiken, beuken, berken en gematigde loofbossen wijdverspreid in Europa en een groot deel van de Verenigde Staten.
CO2
Wetenschappelijke belangstelling voor de nieuwe kaart gaat veel verder dan de nieuwsgierigheid naar de boomhoogte. De kaart kan helpen bij het schatten van de hoeveelheid koolstof vastgebonden in de wereldwijde bossen en het verklaren waar de 2 miljard ton "vermiste" koolstof per jaar door wordt opgenomen.
Mensen stoten ongeveer 7 miljard ton koolstof per jaar uit, meestal in de vorm van kooldioxide. Daarvan belandt 3 miljard ton in de atmosfeer en 2 miljard ton in de oceanen. Het is onduidelijk waar de resterende twee miljard ton koolstof naartoe gaat. Wetenschappers vermoeden dat bossen een groot deel afvangen en opslaan als biomassa door middel van fotosynthese. Wat eigenlijk nodig is, is een kaart van de bovengrondse biomassa. De hoogte kaart zal daarbij helpen.
[Forestryimages.org / Universiteit van West-Hongarije / Norbert Frank]
Andere directe toepassingen van de informatie zijn het voorspellen van de verspreiding en het gedrag van brand, evenals het begrijpen van de geschiktheid van specifieke bossen voor bepaalde boomsoorten.
LIDAR
De werelddekkende kaart is gemaakt uit LIDAR data van de ICESat en informatie van de Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer (MODIS), een satelliet instrument aan boord van de Terra en Aqua satellieten. De kaart is gebaseerd op data van meer dan 250 miljoen laserpulsen verzameld gedurende een periode van zeven jaar. LIDAR meet de hoogte van het bladerdak door lichtpulsen naar het aardoppervlak te schieten en het tijdsverschil te meten tussen de weerkaatsing van het licht vanaf het grondoppervlak en vanaf de bovenkant van het bladerdak. Doordat LIDAR kan doordringen in de bovenste laag van de boomkruinen, geeft het een volledig gestructureerde momentopname van de verticale structuur van een bos - iets wat geen enkel andere wetenschappelijke instrument kan bieden. Wat een LIDAR in een paar seconden kan meten, zou weken tijd kosten voor het tellen en meten van boomstronken in het veld. LIDAR is daarmee ongeëvenaard voor dit soort metingen.
De volgende generatie LIDAR-metingen van de bossen en biomassa zal afkomstig zijn van NASA's Deformation, Ecosystem Structure and Dynamics of Ice (DESDynI) satelliet, gepland in het eind van dit decennium. Dit zal een aanzienlijk betere resolutie van de kaart mogelijk maken.
[Bron: NASA]
Zie ook Technologie » LIDAR